Hyperrealisme, een stijl waarbij je probeert zoveel mogelijk schildert/tekent alsof het een foto is. Ik hanteer deze stijl al sinds 2017, maar dan alleen met potlood, het is me nog nooit eerder gelukt om dat ook met verf voor elkaar te krijgen. Leek me nu een goed moment hier eindelijk eens voor te gaan.
Met een grote beurs in het vooruitzicht had ik ook mooi een deadline. Hoe frustrerend dat ook kan zijn, het werkt wel. Dan werk ik tenminste door. Er gaan best wel wat uurtjes in zitten namelijk. Het belangrijkste is om eerst alle elementen op de juiste plek te zetten. Het hoofd, de haarlijn, de schouders.
Daarna de elementen binnen in de grote elementen, zoals ogen, neus, mond, baard, lijnen in kleding, kraag. Dit duurt lang, maar je moet wel, want anders blijf je het altijd zien dat het nét niet klopt. Een gezicht herkent iedereen uit duizenden, en dus ook als het net niet klopt. Pas als de plaatsing in orde is, komen de echte details. Huidskleur, haren op hoofd, haren in baard en snor, oogkleur.
Het belangrijkste was dat het gezicht klopte, vond ik. Uiteraard moet de kleding ook kloppen, alleen kun je hier nog in afwijken. Wat bij mij iets te vaak is gebeurd, haha. Ik kwam er niet uit. Het begon met een witte trui, wat mijn model droeg, maar al gauw werd dit een wit blousje. Het lukte me alleen niet. Ik heb zovaak het witte blousje overschilderd dat ik op een punt kwam dat ik moest accepteren dat ik nog niet ver genoeg ben dat een blousje er goed uit kan zien. Dus dan maar rigoreus anders. 4 verschillende kleding stukken later was ik eindelijk tevreden, een vilten bruine jas. Als ik zo terug kijk kwam het witte blousje sterker naar voren, maar de bruine jas misstaat ook niet. Het is een goede leerschool voor me geweest. Er moet nog meer geoefend worden met het schilderen van blousen, hahaha.
Al met al, zeker niet ontevreden en helemaal optijd af voor de beurs, met een mooie lijst eromheen om het af te maken, dat mocht hij wel hebben 🙂
